venres, 23 de xuño de 2017

Poder-2



Por Pura Tejelo
 

Para que non manque o Poder
Debes poder dicir

Podo

Baixar da calesa
E seguir a pé.

xoves, 22 de xuño de 2017

ARTISTAS OURENSÁNS



Por Pepe de Rocaforte
     Hai algúns días asistín á presentación dun libro, “As artes da vida de Ánxel Huete”, de Xosé María Álvarez Cáccamo. Nos últimos tempos non vou habitualmente a este tipo de actos, a non se dar algunha circunstancia especial, como me sucedeu non hai moito coa presentación da novela de Nacho Taibo, “Os tres de nunca”. Neste caso de agora motivábame o ter coñecido hai xa anos a Ánxel Huete, sendo ámbolos dous uns mozolos, e non telo volto a ver desde os nosos dezaoito, vinte anos.
     Como sucede a miúdo nestes casos, el recordaba algunhas cousas das que eu estaba esquecido e eu acordábame de outras que non lembraba el. Conversamos un pouco sobre todo eso antes do inicio da presentación que, afortunadamente, discorreu dun modo distinto ó habitual na maioría destes casos. Cando empezou a falar Pepe Cáccamo, nun ton humorístico moi de agradecer, axiña se botou de ver a boa sintonía entre o pintor e o escritor que escenificaron un pequeno e divertido show, non sei se preparado ou espontáneo, pero, eso si, afastado dos tópicos comúns do xénero.
     Mentres eles falaban veume á memoria un verso de Jaime Vaello, do seu único poema publicado en galego, “xa non son no ser que era no vrau”, sobre o cal teño meditado en máis dunha ocasión. Nin Huete nin eu temos hoxe moito que ver con aqueles que fomos de novos en Ourense. O paso do tempo non transcorre en balde e, creo, na actualidade somos practicamente dous descoñecidos que saben moi pouco un do outro.

     Entre as cousas da vida de Huete que non sabía está a súa viaxe a mediados dos anos sesenta, a completar a súa formación na Escola Superior de Belas Artes de Berlín, o cal me trouxo á memoria outros artistas ourensáns que emprenderan por aquel tempo a mesma aventura, como Quessada ou Virxilio Fernández (a Francia) ou Acisclo Manzano (á Alemaña), quen, se a memoria non me falla, marchou facendo auto-stop na compaña de Alfonso Nieves, outro amigo común daquela época. Pero esto parece darme pé para outra historia a contar, polo cal vouno deixar para mellor ocasión.
     (Non me resultou doado atopar en internet fotografías de Ánxel Huete para ilustrar este comentario. Ó cabo, entre as poucas que vin, decidinme por esta, pertencente á inauguración por parte do alcalde de Vigo da exposición “Tempos dun encontro” o pasado 18 de maio na Casa das Artes viguesa, onde Huete aparece á esquerda, un pouco afastado, con todo o aspecto dun visitante despistado que pasaba por alí).

luns, 19 de xuño de 2017

O Sancosmeiro



            Que se quiten modas raras e déixenme ver as cabezas cubertas co Sancosmeiro, coa pamela tradicional galega, tecida cos pallas de trigo ou centeo, cada quen co seu estilo, e ata me atrevería a dicir que co seu propio nó, e decorada cunha tela, a ser posible de seda, que envolve a copa que se ergue sobre as amplas abas, para protexer as delicadas peles das campesiñas e por que non tamén das nosas bañistas. Temos o produto, temos a arte, temos un elemento eficaz, e a xente mentres tanto perdendo o tempo nos grandes almacéns. O Sancosmeiro está chamado a ser unha prenda de moda, por elegante, por eficaz e por natural.
         Fermosa pamela contra o sol e contra a chuvia, para o traballo e para o paseo, que antano era máis elaborada, máis adornada, e que agora, modas mandan, é máis minimalista, pero non menos eficaz, limitándose a esa cinta que adorna a copa e cae polas costas. Perdeu moitos dos seus adornos, pero segue sendo elegante para calquera idade. Un elemento propio da nosa vestimenta que non ten nada que lle envexar ós sombreiros da raíña inglesa ou das elegantes damas de Ascot.